Descearte

deseARTe Spaans voor "jou verlangen", is een artistieke dialoog tussen de aarde en haar stilte. Maar bestaat er wel echt stilte?

Ontstaan ​​uit de ontmoeting tussen plaats, herinnering en klimaat, luistert deseARTe naar de stem van de aarde; een stem die spreekt door transformatie. De planeet reageert op menselijk handelen niet met woorden, maar met verschuivende ritmes; Droogte, overstromingen, hitte, wind en de hevige, ongebruikelijke regenbuien van de gota fría, de koude druppels die nu harder en heftiger vallen dan voorheen.

Om onze relatie met deze veranderingen te onderzoeken, bracht ik een maand door in Vélez-Blanco, in Almería, een van de droogste regio's van Europa. Ik wil met mijn eigen zintuigen de impact van menselijke activiteiten op dit afgelegen landschap ervaren. Wat zie, ruik, hoor en voel ik hier?

Tijdens de eerste wandelingen kraakt de kleigrond onder mijn voeten, wat de droogte hoorbaar en visueel maakt. De kalkachtige geur en smaak worden sterker op winderige dagen. De brandende zon drukt op mijn huid en wekt een diep verlangen naar schaduw en water.

Vélez-Blanco bewaart de sporen van de tijd met fossielen en grottekeningen van meer dan 6000 jaar geleden. Deze eeuwenoude sporen herinneren me eraan dat de mens de aarde al lang als communicatiemiddel gebruikt en dat het land nog steeds zowel hun als onze herinneringen bewaart.

De werken in deseARTe zijn gemaakt met lokale klei; fragmenten van het terrein transformeren zich tot gebaren, texturen en sporen die me helpen de vraag te beantwoorden: hoe kan ik de stem van de aarde uitdrukken? Geïnspireerd door prehistorische grotkunst, herbeleven deze schilderijen de eerste gesprekken van de mensheid met het land, in een tijd waarin de stem van de planeet zelf zwakker wordt onder het gewicht van de klimaatverandering. Elk spoor wordt een herinnering aan contact: van klei tot pigment, van mens tot aarde, van het oeroude tot het urgente. In deseARTe ademt de woestijn aanwezigheid, veerkracht en herinnering.

Op persoonlijk niveau opent de afgelegenheid van de regio, met het gebrek aan vertrouwde gereedschappen en middelen, mijn zintuigen nog verder. Spelen wordt mijn methode. De geest komt tot rust; Het hart luistert.

Met pigmenten afkomstig uit de aarde zelf, vertaal ik de tinten, texturen en atmosfeer van Vélez-Blanco naar een visuele en tactiele taal die doet denken aan grot- en rotstekeningen, de vroegste vorm van milieucommunicatie door de mensheid. Deze werken dragen herinneringen aan tijd, erosie en uithoudingsvermogen in zich, als de eigen woordenschat van de aarde.

De aarde spreekt nog steeds onder haar gebarsten oppervlak.

In de echo van oude tekens herontdekken we onze verbondenheid met de planeet; fragiel, circulair en diep levend.